Todo cambiou cando o viches , sentado o teu lado , e nese momento cunha mirada entrégastelle a túa alma, sentiches paz , tranquilidade , estabas o seu lado e de repente pensas se é tan difícil o amor , é o home da túa vida , o destino puxo diante túa e ti destete de conta de que era el , el xa forma parte de ti , sen que importe nada nin ninguén mais que el e ti , queres compartir algo mais que un hola ou un adeus , algo mais que un simple amizade pero…. de repente despertas do soño ,e encóntraste que o teu amor non e correspondido , que el non quere nada contigo , nin sequera amizade , e por moito que che pese estas sola , sola , sola de novo , non tes a ninguén que che diga o moito que te quere , ou o guapa que estas , necesitas unha sonrisa o levantarte , unha caricia , un bico , un abrazo que nunca vas a ter , queres poder olvidarte de esa persoa , que non fai outra cousa que facerte sufrir estando na túa mente , pasando noites en vela , chorando da impotencia de non poder facer nada e das ganas que tes de sentir os seus labios con teus ,as súas caricias na túa cara, no teu pelo , e sentir a súa respiración o compas coa tua… Se e tan bo amar , entonces porque fai tanto dano.
Powered by WordPress
©
Todas las cosas tienen su color - Designed by Matt, Blogger templates by Blog and Web.
Powered by Blogger.
Powered by Blogger.

La chica de tirso. | 26 de noviembre de 2010 a las 15:43
Tiene que haber amor por ambas partes si no se combierte en desamor,el amor en el fondo es bonito.
Anónimo | 27 de noviembre de 2010 a las 11:03
algun dia escribire como tu...
escribiendo de mi dolor o mi amor
te adoro muñequita...
aprendere a reparar "muñequitas de`porcelana"
para sanar sus rasponcitos y fisuras... darle forma delicadamente con mis manos acariciar la superficie y tratar de borrar cualquier daño que pudiera haber...cambiar sus ropas rasgadas y vestirlas como princesa, tratarte de manera delicada pues tu fragilidad es obvia... perfumar con aromas deliciosos y borrar cualquier otro aroma que pudiera quedar... maquillar la superficie con colores suaves, con una sonrisa que sobresalga delicadamente de tu fragil rostro... dejame intenntarlo.. dejame darte una nueva prespectiva de querer... de amar.. de tratar a una MUÑEQUITA DE PORCELANA...
Att. Matias
Anónimo | 30 de noviembre de 2010 a las 6:48
te queremos!! ÁNIMOOO! muñequita de porcelana :P