Te pienso y te lloro

Hoy  hago memoria y cuantos momentos  felices pasamos , eras mi paño de lágrimas cuando nadie me entendía , Recuerdo cuando me protegías  del  mundo ,no dejabas que nadie me hiciera daño ,  mira que me contabas historias y yo prendida sin pestañear, escuchando tus vivencias ,me encantaba estirarte la piel de tus manos arrugadas, y tu repitiéndome una y otra vez que ya las tendría yo así algún día, de verdad porque te tuviste k ir , aquí te necesitábamos , las navidades me las paso recordándote  , ya pasaron años y aun no lo tengo superado, quisiera poder tocarte por última vez.
  Recuerdo el día de tu marcha como si fuera hoy mismo , recuerdo lo tanto k te agarraba  la  mano  para que no me dejaras  ,  diciéndote que mañana ya estarías bien , que era algo pasajero , que te quedaba mucho que reñirme ,hasta en los peores momentos  querías estar guapa , te pinte las uñas , te maquille, te peine y tu tocaste mi cara con tu mano que apenas podías levantar  , diciéndome   que cuando te curaras me comprarías un regalo enorme , poco a poco fuiste decayendo hasta casi no recordar nada ni a nadie , por última  vez te di un abrazo , te bese la cara , diciéndote lo mucho k te quería , me senté en el regazo de la cama y cogí tus dos manos y las bese.
Ayer estaba contigo, a tu lado y hoy ya no estás, te fuiste, llego tu momento, tuviste  que  partir, donde estarás, te busco y no sé!!! , se que  sigues en mi, sé que me escuchas  y sé que me hablas…
Te pienso y te lloro
Todo cambiou cando o viches , sentado o teu lado , e nese momento cunha mirada entrégastelle a túa alma, sentiches paz , tranquilidade , estabas o seu lado e de repente pensas se  é  tan difícil o amor ,   é  o home da túa vida , o destino  puxo  diante túa e ti destete de conta  de que era el , el  xa forma parte de ti   , sen que importe nada nin ninguén mais que el e ti ,  queres  compartir algo mais que un hola ou un adeus ,   algo mais que un simple amizade pero….  de repente despertas do soño ,e encóntraste que o teu amor non e correspondido  ,   que el non quere nada contigo , nin sequera amizade , e por moito que che pese  estas sola , sola , sola de novo , non tes a ninguén que che diga o moito que te quere , ou o guapa que estas  , necesitas unha sonrisa o levantarte , unha caricia , un bico , un abrazo  que nunca vas a ter  , queres poder olvidarte de esa persoa , que non fai outra cousa que  facerte sufrir estando  na túa mente , pasando noites en vela , chorando da impotencia de non poder facer nada e das ganas que tes de sentir os seus labios con teus ,as súas caricias na túa cara, no teu  pelo , e  sentir a súa respiración o compas coa tua… Se e tan bo amar , entonces porque fai tanto dano.

Triste muñeca


Muñeca de porcelana , queridas por muchos y odiadas por tantos ¿De verdad quieres convertirte en una de ellas,  en una preciosa  muñeca ,  de piel lisa y tersa , ojos  color miel k resaltan en su  pequeña cara  ,  labios rojos que esconden una preciosa sonrisa y un cuerpo esbelto capaz de encandilar a cualquiera pero…  capaz de romperse al menor contacto? Si son preciosas por fuera , le encantan  sentirse observadas , que se  queden encandilados de ellas , y de repente  cambia el semblante de sus caras , se encuentran en una esquina apartadas , tristes y solas, son  bellas pero  no pueden  amar , le caen  de esos ojos vidriosos lágrimas de sangre porque se sienten hundidas , les prometieron ser muñecas de porcelana , seres perfectos … pero sin corazón  , rompibles con el contacto , ellas aceptaron , y ahora solo queda una falsa mueca de alegría , una realidad muerta, soledad continua , alma perdida. De que sirve la vida si no puedes amar , solo te convertirías en un muñeca de porcelana.